Działajcie! Jesteście napełnieni Duchem Świętym!

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Święto Caritas; 07.04.2018

Abp Wiktor Skworc

2018-04-07

Serdecznie witam wszystkich, którzy w święto Caritas przybyli do naszej katedry. Witam osoby tworzące parafialne zespoły Caritas, szkolne koła Caritas; witam wszystkich pracowników i podopiecznych Caritas Archidiecezji Katowickiej. Witam jej dyrektora i osoby reprezentujące hospicja domowe i stacjonarne.

W pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich – słyszymy o konsekwencjach jakie spotkały apostołów Piotra i Jana po uzdrowieniu człowieka „chromego od urodzenia”. O tym wydarzeniu czytaliśmy we fragmencie z Dziejów Apostolskich w minioną środę. Przypomnijmy, że ów człowiek oczekiwał od Apostołów jałmużny a otrzymał coś więcej po słowach Piotra: „Nie mam srebra ani złota, ale co mam to ci daje: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź! I ująwszy go za prawa rękę, podniósł go. Natychmiast też odzyskał władzę w nogach i stopach. I zerwał się i stanął na nogach, skacząc i wielbiąc Boga”. 

Bracia i Siostry!

Czyn apostoła Piotra był czynem miłosierdzia, który na wieki ukierunkował całą dobroczynna działalność wspólnoty uczniów Chrystusa, całą Caritas Kościoła, która najpierw: nie przechodzi obok człowieka obojętnie; zauważa potrzebującego, rozpoznaje jego potrzeby i udziela pomocy używając nawet srebra i złota.  

Przede wszystkim jednak Caritas Kościoła – mówi człowiekowi potrzebującemu w różny sposób: wstań i chodź! Twoja sytuacja jest trudna, tym, nie mniej rozpoznaj swoją godność, uwierz w swoje możliwości... chodź! 

W ten sposób Caritas podaje człowiekowi rękę, podnosi go czyni bardziej człowiekiem, bardziej dzieckiem Bożym. Podnosi na duchu i towarzyszy. 

Narada przełożonych i starszych nad Piotrem i Janem kończy się – jak słyszeliśmy przed chwilą – zakazem nauczania i przemawiania w imię Jezusa.

Na ten zakaz Piotr i Jan – napełnieni Duchem Świętym odpowiedzieli ważnymi słowami. Były one kluczowe dla przyszłości całej wspólnoty Kościoła…stwierdzili, że bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi i dodali, „bo my nie możemy nie mówić… tego, co wiedzieliśmy, co słyszeliśmy...

I dziś te słowa Kościół uznaje za swoje! Nie możemy nie mówić, nie możemy nie podejmować działań ewangelizacyjnych; nie możemy nie czynić dzieł miłosierdzia, bo i one są świadectwem o zmartwychwstaniu Jezusa z Nazaretu.

Bracia i Siostry!   

Ewangelia dzisiejsza – scala i opisuje – spotkania Zmartwychwstałego ze swoimi uczniami i bliskimi, które jednak nie wszystkich prowadzą do wiary w to, że zmartwychwstał.

Dlatego – Zmartwychwstały – wziął niejako sprawy wiary i niewiary apostołów w swoje ręce. Ukazał się wszystkim jedenastu i „wyrzucał im brak wiary i upór”, to „ nie wierzyli tym, którzy go wiedzieli”. Możemy sobie wyobrazić, co mogło się dziać potem – możemy sobie wyobrazić – choćby przywołując Tomasza Apostoła, który ostatecznie stwierdził: Pan mój i Bóg mój.. Tak postąpili pewnie i inni apostołowie.  

Jednak najbardziej zadziwia i zaskakuje to, że natychmiast po tym jak wątpliwości zostały usunięte i wiara apostołów umocniona, Jezus – mówiąc językiem potocznym – „idzie na całego” – i wysyła ich na cały świat. 

I ci, którzy przed chwilą jeszcze nie wierzyli, usłyszeli polecenie, misyjny rozkaz: „Idźcie na cały świat i głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu”. 

Co więcej apostołowie – napełnienie Duchem Świętym – bez zwłoki podejmują realizowanie tego zadania.. Krąg dwunastu zaczyna się poszerzać, wspólnota wierzących w Zmartwychwstałego liczy setki, tysiące, miliony... Ewangelia jest głoszona w mocy Ducha Świętego na całym okręgu ziemi, w całej ludzkiej rodzinie.

Bracia i Siostry!

Jesteśmy podobni do tego zgromadzenia w wieczerniku o którym opowiadała Ewangelia. Zasiedliśmy przy stole eucharystycznym. Jest z nami Zmartwychwstały. Może i nam wyrzuca „brak wiary i upór”. Równocześnie jednak posyła nas, na cały świat – do głoszenia ewangelii.

Szczególnym językiem głoszenia ewangelii jest świadectwo; wypełnianie pierwszego i najważniejszego przykazania, przykazania miłości.

Dzieło Caritas – to głoszenie Ewangelii „wcielonej” w czyn miłości wobec bliźniego.. 

Bracia i Siostry, To wy taką Ewangelie głoście, trudno wyliczać jej wszystkie formy, które symbolizują: słowo chodź i podanie ręki w imię Jezusa! To tymi dziełami świadczycie, że Pan zmartwychwstał prawdziwie! 

Bracia i Siostry! 

Dziś szczególnie czynimy te symboliczne gesty w kierunku Dzieci z Aleppo. Chcemy wspólnie pomoc osieroconym dzieciom, budując tam terapeutyczny ośrodek, co posługującym tam Franciszkanom ułatwi działalność w myśl bliskiej im zasady: pokój i dobro!

I obok zbierania złotówek na ten cel – co już trwa w województwie śląskim od jakiegoś czasu – a swoje apogeum będzie miało jutro we wszystkich parafiach archidiecezji katowickiej – najważniejsze – również dla Caritas - jest wołanie o pokój.. dla Aleppo i Syrii, dla całej ludzkiej rodziny i całego świata. Niech to wołanie o pokój przemienia się wytrwałą modlitwę. Niech też nie zamilknie wołanie o postulowane przez Kościół i Caritas – korytarze humanitarne! 

Drodzy! 

A z okazji patronalnego święta Caritas wypowiadam słowa uznania i wdzięczności pod adresem wszystkich pracowników i wolontariuszy Parafialnych Zespołów Caritas oraz Szkolnych Kół Caritas. Przez wasze wrażliwe serca i pomocne dłonie Duch Święty pociesza strapionych, niesie konkretną pomoc w trudnościach oraz wielu naszym siostrom i braciom przywraca utraconą godność. 

Bogu niech będą dzięki za wszystkich, którzy przynagleni Jego Duchem spieszą z pomocą swoim bliźnim, spontanicznie włączając się w akcje i dzieła charytatywne.

Dzieło Caritas to ewangelizacja, to głoszenie Zmartwychwstałego, to owoc działania Ducha Świętego.  

Duch Święty – szanując naszą wolność – podpowiada takie czyny miłosierdzia, jakich sami nie bylibyśmy w stanie dostrzec. Dzięki mocy Ducha Świętego przynosimy na co dzień konkretne owoce miłości. A „owocem Ducha jest: miłość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22-23). Te one służą dobru wspólnemu, są atmosferą i klimatem w naszych relacjach. Dostrzegamy je w życiu wielu wierzących, którzy posłuszni natchnieniom Ducha Świętego, kierują się zasadą chrześcijańskiej miłości – caritas, okazywanej ubogim, chorym, pogardzanym, zapomnianym i wszystkim potrzebującym pomocy. 

Działajcie! Jesteście napełnieni Duchem Świętym!

 

Nauczanie ks. Arcybiskupa, Homilie