1. Rok 2020 wpisuje się w historię ludzkiej rodziny w dramatyczny sposób. Epidemiczne zagrożenie całkowicie zmieniło nasze życie społeczne, rodzinne i eklezjalne. Jak zauważył papież Franciszek podczas szczególnego nabożeństwa celebrowanego w samotności na pustym placu przed bazyliką św. Piotra: „myśleliśmy, że zawsze będziemy zdrowi w chorym świecie, myśleliśmy, że mamy wszystko pod kontrolą, że nic nam nie zagraża. Czy tego chcemy, czy nie, pandemia oczyściła nas z wszechpotęgi działania i myślenia. Obyśmy potrafili wykorzystać te trudne doświadczenia w celu budowania lepszego świata i przemiany naszych serc, aby zawierzyć”!
„W chorym świecie” musieliśmy dostosować całe duszpasterstwo, w tym nauczanie religii, do nowej i nieprzewidzianej rzeczywistości. Nie było to proste. Wymagało podejmowania trudnych, niepopularnych i nierzadko niezrozumiałych przez niektórych decyzji. Pandemia obnażyła prawdę o świecie, Kościele, człowieczeństwie. Obnażyła też braki w formacji dorosłych chrześcijan, także księży i katechetów. Teologiczne manowce niektórych duszpasterzy nie pomagały wiernym, bo wprowadzały zamęt i bolesny brak jedności. Poważny autor zauważa: „W sieci można natknąć się na liczne, często sprzeczne interpretacje. Religijne próby wyjaśnienia pochodzenia koronawirusa są nierzadko całkowicie irracjonalne. Kaznodzieje, wietrząc rozmaite spiski, zupełnie pomijają wyniki żmudnych, laboratoryjnych badań, opinie specjalistów czy głosy naukowych autorytetów. Udzielają przy tym jednoznacznych odpowiedzi, argumentując w sposób tak naiwny, iż ośmieszają siebie i zniekształcają istotę wiary i Bożego objawienia”.
Bóg zapłać wam i wszystkim, którzy w tym trudnym czasie czytali ze zrozumieniem teksty zarządzeń i stosowali się do nich, byli w jedności ze swoim biskupem i wiernymi w parafii. Pamiętali o dwóch skrzydłach chrześcijańskiej wiary: fides et ratio!

2. Drodzy! W Komunikacie z 386. zebrania plenarnego KEP napisaliśmy: „Pasterze Kościoła wyrażają uznanie wszystkim, którzy trudny czas pandemii odczytali jako duszpasterskie wyzwanie, a zarazem szansę na prowadzenie ewangelizacji. Słowa uznania kierują również do nauczycieli religii i katechetów, którzy podjęli trudne wyzwanie, jakim dla wszystkich nauczycieli stało się zdalne nauczanie, służące nie tylko przekazywaniu wiedzy, ale i umacnianiu więzi z uczniami”.
Bracia i Siostry! Mamy świadomość, ile osobistego zaangażowania kosztowało was opanowanie i sprawne posługiwanie się nowymi technologiami, dla wielu było to jak „nauka nowego języka lub zwiedzanie nieznanego miasta bez pomocy doświadczonego przewodnika”. Dlatego Bóg zapłać wam, iż pomimo trudności i przeszkód staraliście się pozostawać w bliskim kontakcie z uczniami, niejednokrotnie szukając ich niczym Dobry Pasterz. Wdzięczny jestem za pomoc w organizacji w parafiach I Komunii św. w małych grupach, a nieraz nawet dla poszczególnych rodzin. I za wszystkie „akcje ratunkowe”, kiedy w przypadkach losowych decydujecie się na niedogodności, podejmując posługę w kolejnej placówce, zwłaszcza w przedszkolach. Warto w dalszej pracy wykorzystać nawiązane relacje oraz indywidualne podejście (bliskość) do katechizowanych i rodzin, co właściwie powinno być wyróżnikiem katechety i duszpasterza.
Nie ulegajcie zniechęceniu wobec doświadczanych trudności w obszarze szkolnego nauczania religii. Bądźcie wytrwałymi siewcami Ewangelii, pamiętając, że to Pan daje wzrost (por. 1 Kor 3,6).

3. Uwzględniając aktualną sytuację epidemiologiczną w województwie śląskim, to szczególne spotkanie liturgiczne – inauguracja roku szkolnego dla katechetów, nauczycieli religii – odbywa się w tym roku w skromniejszej formie, bez udziału wszystkich posługujących w szkole i w parafiach. Do wszystkich jednak skierowane jest dzisiejsze słowo Boże.
Pierwsze czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian wskazuje na Eucharystię jako tajemnicę zjednoczenia i koresponduje z realizowanym programem duszpasterskim „Eucharystia daje życie”. Jest ona wielką tajemnicą wiary, tajemnicą jednego Chleba. To dzięki niemu tworzymy jedno ciało. Pamiętajmy, że „Kościół żyjący eucharystycznym rytmem, Eucharystią przemawia, ewangelizuje i katechizuje najszersze rzesze wiernych, uczestniczących przede wszystkim we Mszy św. niedzielnej, stąd programowanie eucharystycznego duszpasterstwa powinno się ogniskować na tym, by wierni żyli nią coraz mocniej, a nie tylko w niej uczestniczyli”.
Drodzy Katecheci! Zapamiętajcie te słowa i prowadźcie katechizowanych do Eucharystii i na Eucharystię. Wtajemniczajcie ich w wielką tajemnicę naszej wiary i uczcie własnym przykładem spotykania Tego, który obiecał, że jest z nami – przez wszystkie dni – aż do skończenia świata (por. Mt 28,16-20).
To właśnie na skale Eucharystii rozstrzyga się los wiary ochrzczonego i przyszłość całego Kościoła. Człowiek uczestniczący w Eucharystii, przemieniany przez Chrystusa, staje się człowiekiem dobrym, rodzącym dobry owoc. A kiedy do Boga – wspólnotowo czy indywidualnie – mówicie: „Panie, Panie…”, to przemieniajcie Jego słowa w czyn, nie dokonując ich selekcji, mierząc najwyżej jak się da, aż po wypełnienie przykazania miłości nieprzyjaciół.
I podejmujcie „misyjne wyprawy” w kierunku młodych, którzy wypisują się z lekcji religii, i ich rodziców, nie zniechęcajcie ich też (co może się zdarzyć) niebotycznymi wymaganiami, sposobem bycia czy odnoszenia się do młodych ludzi. Starajcie się kształtować proces katechetyczny w duchu kerygmatycznym, oddziałując postawą osobistego świadectwa wiary, tak jak postuluje to najnowsze Dyrektorium o katechizacji. I módlcie się o nowe powołania do posługi katechetów.
Drodzy Katecheci! Wkrótce wejdziemy w nowy rok duszpasterski pod hasłem „Zgromadzeni na świętej wieczerzy” – odbija się w nim niejako istota wysiłków, które zamierzamy podjąć w celu pogłębienia życia eucharystycznego katechizowanych i wszystkich wiernych.
Czyńcie Eucharystię sercem swojego życia i życia przez was katechizowanych. Do hasła tego roku zostało dołączone biblijne motto: „(…) Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba” (J 6,32), które wskazuje zasadniczy kierunek naszych wysiłków: budowanie relacji miłości z Bogiem, naszym Ojcem, przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym! Wtedy – jak słyszeliście w aklamacji – spotkacie się z wzajemnością. Zapewnia Jezus: „do niego przyjdziemy”.
Drodzy Katecheci! Bądźcie świadkami bliskości Boga. Amen.