Drodzy Bracia, Kandydaci do święceń diakonatu i prezbiteratu!
1. Przyjmując dziś sakrament święceń, wyrażacie wolę wypełniania powołania kapłańskiego. Na ten dar i zarazem zadanie wskazuje przeczytana przed momentem Ewangelia. Chrystus mówi do Piotra: „Pójdź za Mną”, zaś o Janie: „Chcę, aby pozostał, aż przyjdę” (J 21,22). Święty Augustyn tak komentuje te słowa: „Kościół zna dwojakie życie głoszone mu i polecane przez Pana. Jedno jest w wierze, drugie w widzeniu; jedno jest pielgrzymowaniem, drugie wiekuistym trwaniem; pierwsze w trudzie, drugie w spoczynku; pierwsze w drodze, drugie w ojczyźnie; pierwsze polega na działaniu, drugie zaś jest nagrodą i kontemplacją. Obrazem tego pierwszego życia jest apostoł Piotr, drugiego zaś Jan”.
„Pójdź za Mną” – te słowa kieruje dziś Jezus ponownie do Was, abyście Go naśladowali aż do śmierci, abyście dawali swoje życie, stając się chlebem łamanym dla zbawienia świata.
„Chcę, aby pozostał, aż przyjdę” – te słowa zaś wyrażają pragnienie Jezusa, abyście w Nim trwali, abyście byli ludźmi modlitwy, adoracji Eucharystii, kontemplacji, głębokiej, franciszkańskiej duchowości.
Duchowość ta – od czasów św. Franciszka – proponuje alternatywny sposób rozumienia jakości życia i zachęca do prorockiego i kontemplatywnego stylu życia, zdolnego do głębokiej radości, unikając obsesji na tle konsumpcji. Ważne jest podjęcie tego nauczania, które się uobecni w ślubowanym przez Was i przeżywanym ubóstwie. Bądźcie przekonani, że
„mniej znaczy więcej”. Duchowość chrześcijańska proponuje nam wszystkim postawę wstrzemięźliwości i zdolności radowania się, mając niewiele.
To powrót do prostoty, która pozwala nam się zatrzymać i docenić to, co małe, i dziękować za możliwości, jakie daje życie, nie przywiązując się do nich, ani nie smucąc z powodu tego, czego nie posiadamy (por. Laudato sì 222).

2. Bracia Diakoni! Św. Piotr zadał Zmartwychwstałemu pytanie dotyczące apostoła Jana: „Panie, a co z tym będzie?” (J 21,21). Dziś możemy je zadać i my: „Panie, co będzie z tym, którego dziś ustanowisz prezbiterem?”. Odpowiedź Chrystusa już poznaliśmy. Ale warto ją oświetlić słowami z Dziejów Apostolskich o uwięzionym Pawle, że „przez całe dwa lata pozostał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili, głosząc królestwo Boże i nauczając o Panu Jezusie zupełnie swobodnie, bez przeszkód” (Dz 28,31). Wiemy, że to rzymskie, więzienne apostolstwo św. Pawła zakończyła ostatecznie śmierć męczeńska.
Drodzy! Zanim wasze życie spełni się i dokona, możecie i powinniście naśladować Apostoła Narodów: przyjmować w duchu miłości miłosiernej wszystkich, którzy będą do Was przychodzili, głosić królestwo Boże i mówić im o Panu Jezusie. Wszak królestwo Boże i Chrystus to jedno. A nam trzeba być w sprawach Ojca i w sprawach Królestwa, które w nas jest!
Pamiętajcie, pierwszym warunkiem ewangelizacji jest obecność – to jedno z imion miłości. Tę obecność Kościół w swoim prawie nazywa rezydencją, do której jesteście zobowiązani. Konieczny jest ów czytelny znak obecności duszpasterza we wspólnocie powierzonej jego trosce, jako wyraz miłości, oddania swego czasu Chrystusowi i Jego Mistycznemu Ciału. Powierzeni waszej duszpasterskiej trosce powinni odczuwać, że wasz czas jest ich czasem, jako dowód duszpasterskiej miłości i ducha ubóstwa.

3. Umiłowany Bracie! W imieniu Kościoła chcę dziś zadać Tobie pytanie: A co z Tobą będzie? Jakie będzie Twoje kapłaństwo? Czy odważysz się pójść za Chrystusem, gdziekolwiek Cię pośle? Czy wytrwasz w Nim, w Jego miłujących dłoniach? Co z Tobą, Bracie, będzie? Czy zaświadczysz, że „mniej znaczy więcej”?
Te pytania pozostają dziś bez odpowiedzi i wpisują się w obszar nadziei Kościoła. Drodzy Diakoni, a już niedługo prezbiterzy – jesteście nadzieją Kościoła! Lud Boży czeka na posługę każdego z Was i na świadectwo, a ja – razem z waszym przełożonym O. Prowincjałem – na waszą dyspozycyjność i zrozumienie katolickości Kościoła jako wspólnoty uniwersalnej, solidarnej, a nade wszystko misyjnej. Nie pozwólcie nigdy odłączyć się od misji Chrystusa czystego, posłusznego i ubogiego! Nigdy! Nawet w więzieniu, nawet wśród prześladowań, które nadchodzą.
Drodzy Bracia, Kandydaci do święceń! Trzeba duchowością zwyciężać ducha czasu, który chce nas, duchownych, zamykać w więzieniu wartości materialnych. To one nieraz nawet duchownych pokonują, zmuszają do kapitulacji wobec płytkiego konsumizmu i dyktatury reklamy!
Bracia moi! Niech zawsze bliskie Wam będą słowa i postawa apostołów Piotra i Jana, którzy nie mogąc dać proszącemu kalece jałmużny, dali mu coś więcej: zdrowie. Uczynił to Piotr słowami: „Nie mam srebra ani złota, ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!” (por. Dz 3,8).

4. Pamiętaj, to świadectwa czystości, posłuszeństwa i ubóstwa oraz słów uzdrowienia w imię Jezusa Chrystusa oczekuje od Ciebie chory człowiek XXI wieku. Bądź lekarzem dusz – zawsze i wszędzie – także w nowych przestrzeniach ewangelizacji, jakimi są media elektroniczne. Posługując się nimi, można wychodzić z orędziem miłości nie tylko ku młodym. Pamiętaj: korzystając z nich, bądź zawsze ubogim ewangelizatorem, a nie zarozumiałym celebrytą. I zostaw wszędzie ślad apostolskiego i pokornego świadectwa.
W dzisiejszym śpiewie przed Ewangelią słyszeliśmy słowa, które odnoszą się szczególnie do Was: „Poślę wam Ducha prawdy. On was doprowadzi do całej prawdy”.
Otrzymujecie Ducha Świętego w sakramencie święceń, w dniu Pięćdziesiątnicy, która nieustannie trwa! Każda Eucharystia jest godziną Ducha Świętego, który przywołuje Chrystusa i Go uobecnia. On doprowadza nas do Prawdy. Trzymajcie się mocno Jezusa Chrystusa – Prawdy, pamiętając, że Christus vivit!
Drodzy Moderatorzy, Duszpasterze, Rodzice i Krewni! Dziękuję wam za trud włożony w wychowanie, za domową i seminaryjną formację kandydatów do diakonatu i prezbiteratu. Bóg zapłać wam za to, żeście ich przygotowali do tego dnia, do dnia święceń. I proszę was – módlcie się za nich, aby wytrwali w jedności z Chrystusem i wiernie za Nim szli.
„Ty pójdź za Mną”! Drodzy Kandydaci do święceń! Oto zadanie na całe wasze życie! Niech każdego z Was prowadzi Duch Święty drogami Ewangelii. Idźcie i głoście, że Christus vivit – żyje Zmartwychwstały w swoim Kościele! Amen.