Pełni duchowej radości przybywamy do tego katedralnego wieczernika. Bóg zapłać wam za obecność, świadectwo wiary i za pielgrzymowanie ulicami naszego miasta do tego miejsca.
Razem – jako wspólnota Kościoła, rodzina rodzin – dziękujemy dziś Bogu przez Chrystusa w Duchu Świętym za dzieło naszego stworzenia i zbawienia dokonane na drzewie krzyża. Dziękujemy za dar ofiary mającej swój początek w jerozolimskim Wieczerniku. Dziękujemy za gesty i słowa wypowiedziane tam nad chlebem i winem przez Zbawiciela, a przypomniane nam przez św. Pawła.
Bracia i Siostry! W naszej wspólnocie celebrujemy – uobecniamy – pamiątkę męki i śmierci Chrystusa, uobecniamy Jego ofiarę i przyjmujmy pokarm pielgrzymów. Czynimy to wszystko na Jego pamiątkę!
„Przyjęcie Eucharystii oznacza ustawienie się w postawie adoracji wobec Tego, którego przyjmujemy. Właśnie dlatego i tylko dlatego stajemy się jedno z Nim i w pewien sposób kosztujemy zadatku piękna liturgii niebieskiej. (…). I właśnie w tym akcie osobowego spotkania z Panem dojrzewa także posłannictwo społeczne, zawarte w Eucharystii, która ma na celu przełamanie barier nie tylko między Panem a nami, ale także i przede wszystkim barier odgradzających nas od siebie nawzajem” (por. Benedykt XVI, Sacramentum caritatis (2007), nr 66).
Wypełniając nasze społeczne posłannictwo, celebrujemy dziękczynienie – niwelując ogradzające bariery – również zastępczo za tych, którzy nie wierzą i nie dziękują. Nie dziękują, bo nie wierzą w Stworzyciela nieba i ziemi i w Jezusa Chrystusa Jego Syna Jedynego, który obiecał: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata” (Mt 28,39).
Niewątpliwie Eucharystia jest wypełnieniem tej obietnicy. Kiedy modlimy się w eucharystycznej obecności Chrystusa, nigdy nie jesteśmy sami. Wtedy Jezus zawsze modli się z nami i za nas, modli się za swoich uczniów!
Wtedy zawsze modli się z nami cały celebrujący Eucharystię Kościół! I podejmuje wezwanie – polecenie: „Wy dajcie im jeść!” (por. J. Ratzinger, Bóg jest blisko nas, s. 102).
Drodzy Braci i Siostry! Umocnieni spotkaniem z Panem głośmy w mocy Bożego Ducha całemu światu słowa najkrótszej katechezy, która znalazła swoje miejsce w liturgii i zaspokaja głód prawdy: „Chrystus umarł, Chrystus zmartwychwstał, Chrystus powróci”.
Mocni spotkaniem z Panem idźmy na cały świat i głośmy w mocy Bożego Ducha tę prawdę wszelkiemu stworzeniu!
Mamy głosić najpierw swoim życiem, eucharystycznym stylem życia, pełnym ducha ofiary i miłości. Powinniśmy naśladować samego Chrystusa, który umierając na krzyżu, modlił się za swoich nieprzyjaciół słowami: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Czyńmy podobnie – nawet jeśli przychodzi nam to z trudnością.
Sam Zmartwychwstały daje nam siłę, byśmy Jego styl życia i działania przyjęli jako własny.
Mocni tym wsparciem powiemy za chwilę jak apostoł Tomasz – Pan mój i Bóg mój, a potem wyjdziemy z tego wieczernika idąc i głosząc, bo nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy, co słyszeliśmy w pełnej miłości i bliskości Boga w Chrystusie godzinie Eucharystii! Amen.