W Święto Ofiarowania Pańskiego abp Galbas przewodniczył Eucharystii w katowickiej katedrze. W homilii zwrócił uwagę na trzy postawy: duchowość ofiarowania, dzielenie losu Chrystusa oraz świadectwo.

Metropolita katowicki zachęcił, by na wzór Maryi i Józefa żyć „duchowością ofiarowania”, dzięki której możliwe jest odkrycie tego, że życie nie należy do nas ale do Boga. – Gdy to pojmiemy stanie się ono dużo lżejsze, spokojniejsze i szczęśliwsze, bo zrozumiemy, że nie wszystko zależy od nas, że nie jesteśmy absolutnymi panami siebie samych, że nie wszystko musi być na naszej głowie i na naszych barkach. Nie! Przecież my także wyszliśmy od Ojca i wracamy do Ojca – mówił.
​​​​​​​
Abp Galbas zwrócił uwagę na to, że autentyczne ofiarowanie Bogu wpływa na przeżywanie codzienności. – Poprawi to także nasze relacje z innymi, bo gdy będziemy Bogu ofiarowywać także ludzi, z którymi złączone jest nasze życie, to przecież nie będziemy mogli jednocześnie ich krzywdzić, chcieć dla nich czegoś złego.

Drugim przesłaniem, na które zwrócił uwagę kaznodzieja „zawiera się w prawdzie, że los Chrystusa, jest losem ludzi chrystusowych”. Przywołał spotkanie Maryi i Symeona, „ludzi duchowych i głębokich”. – Symeon zobaczył coś, czego nie zobaczy człowiek cielesny, żyjący tylko sprawami tego świata, pochłonięty doczesnymi troskami i rzeczami: że powołanie Chrystusa jest także powołaniem Maryi, a potem powołaniem wszystkich, którzy się z Chrystusem jednoczą – stwierdził. 

Przypomniał także, że wszyscy, którzy należą do Kościoła wezwani są do podjęcia drogi krzyża „gdyż nie jest uczeń nad swojego Mistrza”. – Kiedy więc godzina krzyża dotyka także nas, w naszym życiu osobistym, rodzinnym, wspólnotowym, kiedy jesteśmy świadkami i uczestnikami nieszczęścia i cierpienia, kiedy także naszą duszę przenika miecz wieloimiennej boleści, wówczas spoglądajmy na Maryję. Niech Jej modlitwa i Jej przykład dodaje nam otuchy i pewności, że to wszystko, choć takie trudne, a często takie niezrozumiałe, ma jednak sens i że skończy się zwycięstwem, zmartwychwstaniem, chwałą i radością, której nikt nam nie odbierze.

Trzecią postawą, na którą zwrócił uwagę abp Galbas, jest prorocki wymiar świadectwa. – Maryja i Józef przybyli do świątyni, aby przedstawić Chrystusa Bogu, ale stało się też coś odwrotnego, także Bóg Ojciec przedstawia Chrystusa światu, a czyni to poprzez usta dwojga staruszków, obdarzonych darem proroctwa – mówił. Podkreślił, że Symeon i Anna złożyli „piękne świadectwo o Chrystusie, który był wówczas tylko małym, czterdziestodniowym chłopcem, nie różniącym się od innych i nie dostrzeżonym przez innych”. Zachęcił, by na ich wzór szukać obecności Jezusa. – Pośród świata, który w zdecydowanej większości Chrystusa nie widzi, nie uznaje, nie szanuje i nie chce. Obyśmy umieli dostrzec Jego obecność i o Niej mówić. To jest Władca, to jest Zbawiciel, to jest Światło, To jest Boża Chwała! To jest Pan! – zaznaczył.

Wezwał także odpowiedzialnych za głoszenie słowa w Kościele do radykalnego życia Ewangelią. – Jeśli jest słowo bez przykładu, to jest ono niczym cymbał brzmiący; nieskuteczne, a nawet zniechęcające czy gorszące. Zwłaszcza słowo księży, liderów chrześcijańskich wspólnot, czy katechetów. Ale jeśli jest tylko przykład, a nie ma słowa, to też czasem może nie wystarczyć. Może nie być dostrzeżone i usłyszane.

Metropolita katowicki zwrócił się także do osób konsekrowanych. – Szczerze powiem, że nie lubię tego określenia „osoby konsekrowane”. Zdaje mi się, że jest w nim jakieś niepotrzebne uprzywilejowanie. Jakaś „lepszość”. Wolę mówić po prostu: zakonnicy, zakonnice, wdowy i dziewice Bogu poświęcone – stwierdził. Podkreślił, że przez sakrament chrztu wszyscy w Kościele są konsekrowani, a ci, którzy żyją w rodzinach często „intensywniej praktykują czystość, ubóstwo i posłuszeństwo”. Zaapelował, by osoby poświęcone Bogu, tym bardziej praktykowały życie według rad ewangelicznych. – Katechizm przypomina, że mamy za Chrystusem iść „wierniej”, że mamy „wyraźniej” ukazywać Go światu i być :”głębiej” obecnymi w Jego Sercu. Mało tego, że idąc węższą, ewangeliczną drogą, mamy pobudzać innych swoim przykładem - mówił. 

Zachęcił, by osoby żyjące według ewangelicznych rad żyły swoją konsekracją, „która ma być darem radośnie ofiarowanym Bogu, a nie wymuszoną, nieszczęśliwą daniną”. Podziękował także za wszystko, co wnoszą w życie archidiecezji. Poprosił, by „poświęcali się służbie Bożej i byli oddani dla dobra Kościoła”. – Nie dla swojego prywatnego dobra i nie tylko dla dobra waszych Instytutów, ale dla dobra całego Kościoła – stwierdził. 

Przestrzegł też przed niebezpieczeństwami życia zakonnego. – Jeśli życie osób dumnie nazwanych i nazywających się konsekrowanymi (a mówię to też do siebie) ma być niewierne i zapaćkane, to niech się czym prędzej nawrócą, bo inaczej przyczynią się jedynie do własnej zguby i do zguby innych – stwierdził.

Światowy Dzień Życia Konsekrowanego został ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 roku. Aktualnie na terenie archidiecezji katowickiej praktyką rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa żyje ponad 800 osób: 152 księży zakonnych, 16 braci oraz 649 sióstr. Do grona osób konsekrowanych należy także 20 dziewic i 9 wdów.

Pełny tekst homilii oraz wersja audio: katowice.gosc.pl