Wspomnienie Matki Bożej z Lourdes to w parafii Trójcy Przenajświętszej w Rudzie Śląskiej – Kochłowicach także dzień odpustu z uwagi na tamtejsze sanktuarium. Przypomniał o tym ks. Cezariusz Wala, proboszcz parafii. Podziękował on także za obecność abp Andrzejowi Przybylskiemu, który pierwszy raz odwiedził rudzką wspólnotę. – Wiemy, że przywiozłeś także swoją modlitwę, bo dzisiaj dzieci poprosiły cię, abyś w Matce Bożej przedstawił ich modlitwy. One zostały złożone tu przed figurą Matki Bożej. Zaniesiemy je później do sanktuarium, aby tam właśnie spoczęły, aby te modlitwy dzieci zostały wysłuchane – mówił.

Do wspomnianych próśb nawiązał metropolita katowicki w swojej homilii. Ofiarowali je, zapisane na czerwonych sercach, mali pacjenci Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka, z którymi abp Andrzej Przybylski modlił się tego dnia rano. „Matko Boża, chcę Cię poprosić o dobrą remisję, kiedy po raz kolejny będę przyjmował chemię, żebym mógł dalej żyć”. „Matko Boża z Lourdes, proszę Cię o uzdrowienie mojego jedynego syna z choroby nowotworowej, abyś w swoim macierzyńskim sercu poczuła cierpienie dziecka. Przecież jesteś Matką. I żebyś wyprosiła u swojego syna Jezusa dar zdrowia dla mojego jedynego syna” – odczytał dwa wybrane listy. – Te wszystkie prośby są poruszające. Myślę, że nie tylko te, ale każde prośby chorego człowieka – zauważył.

Metropolita katowicki nawiązał także to formatu przygotowanych próśb: czerwonych serc. – To pewnie też symbol dzisiejszego czytania z Ewangelii, gdy Pan Jezus nagle mówi przypowieść o czystości serca: jakie to jest ważne, żeby człowiek miał czyste serce, żeby miał serce niezranione – przypomniał. – Nasze serca mogą cierpieć, gdy nasze ciało jest obolałe i biedne. Mogą cierpieć duchowo, kiedy nasze życie jest grzeszne. Tak jak Pan Jezus powiedział: z takiego nieczystego, chorego serca czasem zamiast dobra płynie złość, bunt, krzyk, krytyka, kłamstwo, głupota – dodał. Zwrócił także uwagę, że Matka Boża przedstawiła się w Lourdes jako Niepokalane Poczęcie. – Myślę, że to jest ta tajemnica siły wstawiennictwa Maryi i ta nasza wiara, że my przychodzimy do Niepokalanej, bo jesteśmy pokalani. My przychodzimy i składamy te nasze cierpiące, chore, grzeszne serca, bo wiemy, że Jej serce jest sercem czystym, niepokalanym i dlatego z jej matczynego serca może wypłynąć tylko miłość – mówił.

Abp Andrzej Przybylski podkreślił, że „jest tylko jeden sposób na to, żeby w naszych sercach naprawdę mieszkała miłość. I to nie jakakolwiek miłość, ale Boża miłość”. Idąc za przykładem papieża Leona XIV, przywołał przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, który zatrzymuje się, choć mógłby jak inni wytłumaczyć się pośpiechem za własnymi sprawami. – Właśnie w tegorocznym liście na Światowy Dzień Chorego tę rzeczywistość podkreśla i przypomina nam Ojciec Święty. Czasem mijamy tylu cierpiących i ciągle się tłumaczymy, że nie mamy czasu, że praca, że obowiązki, że musimy ciągle być w drodze – wymieniał. – Papież mówi nam, że czasem chory człowiek jest po to, żebyśmy przestali ciągle mówić: „Nie mam czasu”. Żebyśmy zatrzymali się i patrząc na cierpienie drugiego człowieka, pomyśleli, co jest najważniejsze w życiu. Czy te wszystkie pilne sprawy: kupowanie, załatwianie, czy to jest najważniejsze? My często dlatego boimy się choroby, bo ona nas zatrzymuje, bo ona nie pozwala nam pracować, biegać, kupować, chodzić tam, gdzie się chce – dodał. – Samarytanin też ma mnóstwo spraw na głowie. On też jest w drodze. On też ma swoje obowiązki. Ale ma zdrowe serce: wrażliwe i czułe. Widząc tego poranionego człowieka, zostawionego wpół umarłego przy drodze, jego obowiązki przestają być ważne. Ważny jest ten chory, bliźni, chory, porzucony człowiek.

Abp Andrzej Przybylski przypomniał także słowa św. Jana Pawła II, który w liście apostolskim Salvifici Doloris „napisał, że Chrystus nauczył nas, ludzi, jednocześnie świadczyć dobro cierpieniem i po drugie świadczyć dobro cierpiącemu”. – Jezus nas zbawił nie przez uzdrowienia, ale przez to, że sam za nas cierpiał, że przyjął cierpienie, że umarł na krzyżu – mówił metropolita katowicki. – Skoro cierpienie Jezusa ma takie znaczenie, to może i nasze ludzkie cierpienie, gdy będziemy tym cierpieniem świadczyć dobro może przynieść inne dobro – dodał.

Kaznodzieja podzielił się także swoją drogą powołania, która zrodziła się pod wpływem pracy z chorymi. – Na początku wydawało mi się, że to ja im coś mam pomagać, że to ja będę nim nimi się opiekował. Szybko się okazało, że ich cierpienie otworzyło mi oczy na siebie, na Boga, na Boże powołanie – przyznał. I zachęcił zebranych, by w swoich modlitwach prosili: „Maryjo, naucz nas na wzór Twojego Syna świadczyć dobro swoim cierpieniem, kiedy ono nas dotyka i świadczyć dobro cierpiącym, kiedy jesteśmy silniejsi i zdrowsi”.

Po homilii chętni mogli przyjąć sakrament namaszczenia chorych. – Namaszczenie chorych to sakrament uzdrowienia naszych serc, a także naszego ciała. To sakrament, w którym chcemy łączyć nasze cierpienia z cierpieniem Chrystusa w Duchu Świętym – przypomniał zebranym ks. Wojciech Bartoszek, krajowy duszpasterz Apostolstwa Chorych. – Najpierw przy słowach: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego”, kapłan namaści nasze czoło na znak wiary, iż wierzymy w to, iż te słowa są ważne. Odpowiadamy „Amen”. Następnie wyciągamy dłonie, które kapłan również namaszcza świętym olejem, wypowiadając słowa: „Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawił i łaskawie podźwignie”. Również głośno odpowiadamy „Amen” – wyjaśnił. Sakramentu udzielili abp Andrzej Przybylski i kapłani koncelebrujący Eucharystię.

Na zakończenie wspólnej modlitwy metropolita katowicki pobłogosławił przyniesione przez chorych leki.

Galeria zdjęć

msp /katowice.gosc.pl